Anadolu üstünde bir anıt yükseliyor,
Dikilen her taşından bak "Türk" sesi geliyor,
Bağımsızlık özgürlük bu anıtın temeli,
Doruğunda Atatürk yarına sesleniyor.

Türk olmanın gururu Ata'dan silinmez iz,
Uygarlığın öncüsü barışın bekçisiyiz.

Eski bir sel yarında önce berrak bir dere,
Bugün bir ırmak olduk çağlarız enginlere,
Yarın sonsuz bir okan bir umman olacağız,
Şahlanan dalgalarla ereceğiz göklere.

Türk olmanın gururu alnımızda ay yıldız,
Her zaman ileriyiz biz her zaman baştayız.

Bin türlü görkemini gönencini evrenin,
Yaşamış bir ırktanız köklerimiz çok derin,
Bayındır özgür bir yurt bereketli topraklar,
Çalışkan soylu ulus işte senin eserin.

Türk olmanın gururu bize güç veren ışık,
Örnek bir toplumuz biz onurlu alnı açık.

İnançla içtenlikle adadık kendimizi
Bu yurda bu ulusa verdik benliğimizi,
Göz nuru, el emeği alın terimizle biz
Arşa yükselteceğiz Cumhuriyetimizi.

Türk olmanın gururu dalgalanan bayraktır,
Barış, varlık, mutluluk Türk'e en yüce haktır.

BU TUTKU DENİZ

Bu aydınlık bitmeyecek
Sönmeyecek bu ışık
Bu tutku engin bir deniz
Biz ise pupasını sert poyraza vermiş
..................................................... yelkenlileriz
Yelkenlerimiz dolu Gazi Paşa'nm soluğuyla
Dümende kenetlenmiş nasırlı ellerimiz
İlk hedefimiz Akdeniz reis Akdeniz...

Bize bu toprak yeter, bu kıyılar, dağlar
Bu bordamızı döven beyaz dalgalar
Doruklarında biz
Gökyüzüne yükseleceğiz
.................. ve
..................... seyredeceğiz
Sıcak tarlalarda olgunlaşan başaklan
Ektiğimiz
Bayındır bir vatanı göreceğiz bir uçtan bir uca
Yoktan var ettiğimiz...

1978

Anadolu'nun yollarına düşmeyegör bir kez
Terkedemezsin zevkini dinlemenin
Binlerce yılın ezgisini bilsen bile
Çınarlara dal olmuş dudaklardan...
Bir kır kahvesinde tan vakti durunca
Yol yorgunu rastgele
İs kokusu sinmiş sabah çayında öndürürken nefsini
Dökülür geçmişin en olmaz özlemleri birden
Gelip te ta derinden
Hatti'linin, Urartu'nun kaybolmaya yüztutmuş
........................................................ ayak izlerinden
Bir umutla peşlerinden
Koşarsın, tutamazsın...

Akşam olup çökünce hüzün
Dost bir çardağın loş gölgesinde
Benekten pervaneler olup roksederken son ışıkları
......................................................................... gündüzün
Segahı faslının uzayan nağmeleri
Karışır seni çağıran bir sesle
O zaman
Senden icre sen olmuşu
Tazelenen bir hevesle
Ararsın, bulamazsın...

1981