|
|||
|
| ERİK AĞACI Doğada
şenlik seninle başlar |
 |
 
|
 
|
BABAMA |
||
|
O,Cumhuriyetin
ilk çocuklarından Zafer Bayramının ikinci yılından Bir gün önce doğmuş. Kuvayı Milliyeden istiklal madalyalı Mansur Mükerrem'in yedinci çocuğu olmuş. Savaştan çıkılmış, yokluk yılları Toz, toprak içinde köy çocukları Tarla, bağ, bahçe didiniyor herkes Bir lokma, bir hırka tüm umutları Hem eski Türkçe hem yeni Türkçeyi Öğrenip de okula başlamış Okuma bilmeden gelen arkadaşlarına Bir hayli şaşırmış. Yıllar; idealist Cumhuriyet öğretmenleri yılları Hem çekindi hem saydı hem unutamadı Muallim Besim Bey ile Nihal Hocahanımı Daha İlk Okulda ne çok şey öğrendi Ama geçim derdinden Eğitimine devam edemedi. Okul sonrası girdi kasabadaki fabrikaya Sabah ezanlarında düştü karanlık yollara Orada öğrendi tornayı, tesviyeyi Daha da hayata dair çok şeyi |
Askerliği
geldi ikinci Cihan Harbine Kurası çıktı önce Selimiye Kışlasına Oradan da Zeytinburnu silah fabrikasına Cephane ürettiler Türk Ordusuna. Askerlik sonrası döndü fabrikasına Sıra geldi bir yuva kurmasına Annesinin köyünden bir kız beğendi Onunla muradına erdi Tanrı bir kız, bir erkek evlat verdi. Kazandığı çoğu zaman yetmedi Ömrü çalışıp didinmekle geçti Hem işte çalıştı hem bağ bahçede Hem sebze, meyve yetiştirdi Hem tavuğunu besledi Hem yakacak odununu kesti Ama hiç haram yemedi, yedirmedi İçki, sigara, kumar ne bilmedi Bize de hep iyiyi, doğruyu öğretti. Ahir zamanında ele güne Muhtaç olmadan geçindi. Eşi ile el ele Gidebildiği yere kadar gitti. |
O
kötü hastalık eşini yakaladığında Dünya yıkıldı başına Gece gündüz başucunda Gözü gözünde eli elinde Tıpkı bir anne şefkatinde Baktı, yedirdi, içirdi Veda vakti geldiğinde Gelin getirdiği köyüne Bir düğün konvoyuyla Götürüp yerine yatırdı. O, ömrünün en büyük acısıydı. Ondan sonra hayatta en çok Namazlarını ve çocukları sevdi Sadece torunlarının değil, Tüm çocukların dedesiydi. Zengin ve kariyerli olmadı, Çalmadı, harama el uzatmadı Az olanı bile hep paylaştı. Sıradan ama değerli ve şerefli bir insan O benim biricik babam. |
Güneşli
bir kış gününün ortasında
Rastladım ona evinin kapısında
Mini bir orman gibi çiçeklerini suluyordu
Sırtında ilmekleri sökülmüş hırkasıyla.
Ben gibi bir kısa boylunun
Koltuğunun altına geliyordu boyu
Şefkatle başını okşadığımda
Sevinçle gülümsüyordu yüzü.
Mübadil bir ailenin çocuğuymuş,
Aslen Selanikli, kendi Foça doğumluymuş.
Bu eski evin küçüklüğüne bakmamalıymış,
Aslında üç oda bir salonmuş.
Hayatı geçmiş bu küçük kasabada
Bilmem çoluğu çocuğu varmı ardında?...
Acıyla yoğrulmuş, vaktinden önce kırışmış yüzü,
Mahsun bakışı, dişsiz ağzıyla saf gülüşü
Beni yüreğimin derinliklerinden etkiledi
Büyümeden yaşlanmış bu bebek kadını
Kucağıma alıp sevesim geldi.
Bir gözyaşı
seliydi yaşadığım
Tanıdım, kaybetme korkusuyla ağladım
Sevdim, sevilmemek korkusuyla
Başkasına gittiğinde hasretinden
Sevdiğinde, benim olmadığın için ağladım.
Aradığında da ağladım aramadığında da.
Seninle acının her halini yaşadım
Aşkın ve sabrın ilahi boyutuna ulaştım.
Şimdi bıraktın gidiyorsun omuzlarda
Bir kez bile doyasıya kucaklayamadan
Yatacaksın karatoprağın bağrına
Gözyaşlarım düşüyor, bedeninle birlikte toprağa.